schilderij van de dag
11-11-2011 /
galeries.nl
Dit
schilderij van Wim Biewenga (1939), olieverf op doek, 140 x 120 cm,
komt op een afbeelding niet zo goed tot zijn recht. Pas wanneer we
oog in oog met het werk staan, komen de subtiliteiten in beeld. De
zwarte strepen blijken niet zuiver zwart te zijn. Wanneer er een
vleug zonlicht over schijnt is het helemaal duidelijk: de fel rode
ondergrond komt er aan alle kanten ‘onderuit’. Het zwart is niet
netjes geschilderd. De rode onderschildering is ook te zien langs de
randen met het groen. Het gloeit er tussendoor. Je moet er een
tijdje naar kijken voordat je alles ziet. De blik gaat dan ook naar
de kleinere witte baan en de dunne horizontale witte lijn die het
beeld lijkt te dragen. De groene vlakken zijn precies geschilderd,
het is alsof ze licht uitstralen, het lijkt een beetje op
sitspapier. Misschien zijn het groene ramen of ramen waardoor alleen
weilanden te zien zijn.
Het hangt van de beschouwer af of deze genoegen neemt met abstractie
of toch op zoek gaat naar iets dat verwijst naar de zichtbare
werkelijkheid. Biewenga zelf heeft, in zijn inmiddels vrij
omvangrijke oeuvre, een ontwikkeling doorgemaakt waarbij hij een
jaar of zeven geleden de kleine figuratie op een lyrisch abstracte
manier geschilderd, achter zich heeft gelaten.
De werken zijn nu monumentaler, niet alleen qua formaat maar ook qua
beeldtaal: stoere vlakverdelingen, niet clean maar zonder franje.
Hiermee dreigt het werk in een ander kunsthistorisch vakje terecht
te komen. Even schrikken voor sommigen om daarna te bedenken dat ook
de oudere werken zich in het platte vlak afspelen en nu slechts de
persoonlijke tekens zijn weggelaten. Een verandering die een
bevrijding voor de kunstenaar moet zijn. Hij heeft zijn weg
vrijgemaakt: hij kan zonder terughoudendheid alle aandacht aan verf,
kleuren en vlakken schenken.
Dit resulteert in een tentoonstelling bij Galerie Livingstone in Den
Haag, waar het op een logische wijze een verbinding krijgt met het
oudere werk. Maar ook is Biewenga te zien in het Mondriaanhuis in
Amersfoort -waar het gecombineerd wordt met werk van Carel Blotkamp
en Tilman- en de werken zich moeten verhouden tot de grote
voorganger Mondriaan. Zo’n confrontatie maakt nog eens duidelijk dat
ieder een andere weg gaat.
© Copyright 2012:
Elina van Tuinen-Taselaar.
